Jak być szczęśliwą mamą?

Macierzyństwo można śmiało porównać do szkoły przetrwania. Z jednej strony to piękne i wspaniałe doświadczenie, jednak niesie za sobą szereg zjawisk, które mogą zaburzać całą równowagę, mianowicie rutyna i zmęczenie. Ciągnie to za sobą kolejne jak złość, narzekanie czy brak odczuwania radości z posiadania dziecka. Z poniższego artykułu dowiesz się jak czuć się szczęśliwą i spełnioną mamą.

Zawsze miej czas dla siebie

Kiedy rodzi się dziecko, o chwilę dla siebie jest bardzo trudno. Nawet kiedy dziecko zaśnie i ten czas można poświęcić np. na wypicie kawy, w umyśle kobiety zawsze pojawia się myśl, aby wykorzystać ten moment na zrobienie czegoś w domu. Pada na pranie, sprzątanie, prasowanie czy inne czynności, których nie da się zrobić z dzieckiem na ręku. Jednoczesne opiekowanie się domem i małym dzieckiem jest bardzo wyczerpujące, dlatego mama powinna zajmować się również sobą (czytaj na slowmama.pl). Dziecko niewątpliwie jest bardzo ważne, ale nie można stracić z oczu własnych potrzeb. Nie da się być jednocześnie zmęczonym i szczęśliwym, dlatego, aby znaleźć chwile dla siebie, kiedy to będziesz mogła się zdrzemnąć czy wymknąć sama na miasto, zleć określone prace domowe mężowi albo starszym dzieciom. Staraj się jak najwięcej obowiązków przerzucić na innych, by móc samej odreagować stresy dnia codziennego.

Uprawiaj sport, idź na basen, biegaj, gdyż wysiłek fizyczny znacznie podnosi poziom endorfin, co pozwala się odprężyć i wzmocnić kondycję, która przy małym dziecku jest bardzo potrzebna. Wszystkim mamom polecana jest głównie joga, ponieważ pozwala się dodatkowo wyciszyć i jest lekarstwem zarówno dla ciała, jak i duszy.

MAtka z dzieckiem czytają książkę

Zaufaj własnej intuicji

To ty jesteś matką i ty wiesz najlepiej, co jest dobre dla twojego dziecka. Dlatego ignoruj i nie przyjmuj do siebie niechcianych rad i garści życiowych mądrości swojej mamy czy babci. Oczywiście dobra rada jest zawsze przydatna, ale tylko wtedy, kiedy sama o nią poprosisz. Narzucanie się ze swoim racjami i oburzanie, że postępujesz inaczej, jest zupełnie nie na miejscu. Niezależnie od tego, jak przykre byłyby to komentarze, nie przejmuj się nimi i nie słuchaj. Zawsze wierz swojej intuicji. Oczywiście nie zakładaj, że wszystko wiesz najlepiej i nie bój się pytać o kwestie związane z wychowaniem czy pielęgnacją malucha, zwłaszcza jeśli to twoje pierwsze dziecko. Po prostu naucz się bronić swoich racji i nie dawaj sobie wchodzić na głowę. Wyznacz wyraźną granicę, której nie wolno nikomu przekraczać. Zaznacz, że nie życzysz sobie wtrącania się w wybrany przez ciebie sposób wychowania i że jeśli będziesz potrzebować porady czy pomocy, to sama o nią poprosisz. Taka postawa odciąży cię psychicznie i sprawi, że będziesz znacznie spokojniejsza.

Rozmawiaj z innymi matkami

Nie ty jedna masz chwilę zwątpienia i słabości. Nie ty jedna masz czasem wszystkiego dość do tego stopnia, że najchętniej trzasnęłabyś drzwiami i już nie wróciła. Kiedy czujesz przypływ takich uczuć, porozmawiaj z kimś, najlepiej z kimś, kto doskonale cię zrozumie, czyli z inną mamą. Zadzwoń do koleżanki i wygadaj się jej. Jeśli  czujesz, że to ci nie wystarcza, wówczas umów się na spotkanie do psychologa albo do grupy wsparcia. Wspólne doświadczenia, podobne zmartwienia czy problemy bardzo zbliżają do siebie ludzi i dzięki temu możliwe jest nawiązanie bliskich znajomości, które mogą trwać długie lata.

Depresja u dzieci i młodzieży – objawy, leczenie

Stany depresyjne u dzieci i młodzieży nie są tak jednoznaczne, jak w przypadku dorosłych, dlatego ciężko jest dostrzec pierwsze objawy. Problem ten jest nie tylko bardzo poważny, ale również dosyć powszechny. Dzieci i młodzież często nie radzą sobie z emocjami oraz nie potrafią ich jasno wyrazić, przez co często są skryte i zamknięte w sobie. W poniższym artykule przybliżamy problem depresji u dzieci i podpowiadamy, jak z nią walczyć.

Depresja u dzieci i młodzieży – przyczyny

Przyczyn depresji jest bardzo wiele, jednak do tych najczęstszych, zaliczane są czynniki genetyczne, osobowe, rodzinne oraz te powodujące nadmierny stres. Dowiedziono, że depresja u rodziców może przełożyć się również na dzieci. Jeżeli rodzic w przeszłości cierpiał na tego typu zaburzenie psychiczne wówczas ryzyko, że wystąpi również u dziecka, wynosi aż 50%. Na zły stan emocjonalny przekłada się również środowisko, w jakim przebywają najmłodsi. Dotyczy to zarówno rówieśników, z którymi dziecko ma najczęstszy kontakt oraz od warunków domowych. Wszelkiego rodzaju konflikty z kolegami, problemy rodzinne, śmierć bliskiej osoby, przemoc czy zaniedbania i uzależniania rodziców to najczęstsze powody depresji u dzieci. Brak wrażliwości, bliskich więzów z rodziną, niedostateczne wsparcie, brak zrozumienia, nieprawidłowa postawa rodziców mogą jeszcze bardziej pogłębiać ten stan. Na depresję najbardziej narażone są dzieci lękliwe, o niskiej samoocenie i nieradzące sobie w społeczeństwie. Również te, wobec których dorośli pozostają zbyt krytyczni i stawiają im zbyt wysokie wymagania, mogą nie poradzić sobie psychicznie z takim stanem rzeczy. Problemy natury emocjonalnej jak zawód miłosny czy zerwane przyjaźnie, również ma swój udział w pogłębianiu stanów depresyjnych.

Jak objawia się depresja u dzieci i młodzieży?

Objawy depresji u dzieci zdecydowanie różnią się od tych występujących u dorosłych.

W przypadku małych dzieci uwagę powinny zwrócić takie zachowania jak:

  • nadmierny płacz,
  • kapryśność,
  • brak apetytu i utrata wagi,
  • zaburzenia snu.

U młodzieży najczęściej obserwuje się takie symptomy jak:

  • drażliwość,
  • pogorszony nastrój,
  • brak uczucia radości i odczuwania przyjemności,
  • stany lękowe,
  • irytacja,
  • zaburzenia snu,
  • zmęczenie,
  • bóle brzucha i głowy,
  • utrata bądź przybranie na wadze,
  • wagary i słabe wyniki w nauce,
  • odcięcie się od rówieśników,
  • zamknięcie w sobie,
  • poczucie winy,
  • myśli samobójcze,
  • negatywna ocena siebie oraz otaczającego świata.

Płacząca dziewczynka

Jak leczyć depresję u dzieci i młodzieży?

Leczenie obejmuje psychoterapię i farmakologię. Na początek konieczna jest rozmowa z terapeutą, w której uczestniczą zarówno dzieci, jak i rodzice. Wykonywane są stosowne testy, które pozwalają określić czynniki będącymi przyczyną zaistniałego stanu. Po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu ustalany jest plan terapii. Jej celem jest przede wszystkim łagodzenie objawów zaburzenia, pokazanie metod radzenia sobie ze stresem oraz złymi emocjami, pokazanie pozytywnego obrazu samego siebie, budowanie pewności siebie oraz poprawę relacji z rówieśnikami, oraz rodzicami. Terapia może być indywidualna lub grupowa, a także rodzinna. Zwłaszcza ta ostatnia ma bardzo ważne znaczenie dla powodzenia leczenia, ponieważ uczestniczą w niej wszyscy członkowie rodziny i przechodzą przez te trudności razem. To sprzyja zacieśnianiu relacji i daje większe szanse na powodzenie terapii.